"Ανεξαρτήτως καταγωγής"...
Ελένη Ανδριοπούλου
«Η προστασία της ανθρώπινης ζωής ανεξαρτήτως καταγωγής, αποτελεί προτεραιότητα για την αστυνομία...» δήλωνε πρόσφατα ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Ν. Παπαγιαννόπουλος... Να γελάσει όμως ή να κλάψει κανείς με τέτοιες δηλώσεις; Για ποιες ανθρώπινες ζωές μιλάει άραγε ο «ποιητής»;
Οι πράξεις όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, υπερτερούν των λόγων μας... Και όσο κι αν προσπαθούμε να τις περιτυλίξουμε με όμορφα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες, η ουσία και η στυγνή πραγματικότητα είναι πως στην Ελλάδα των Μνημονίων δεν περισσεύουν ούτε λεφτά, ούτε ανθρωπιά για απόκληρους όπως ο Αφγανός πρόσφυγας Μοχαμάντ Χασάν, που άφησε την τελευταία του ανάσα στο Σισμανόγλειο όπου μεταφέρθηκε λίγο πριν πεθάνει... Όπως δεν περισσεύουν για τον Σομαλό πρόσφυγα Χάμζα Αμντί, που μας τηλεφώνησε προ λίγων ημερών από τα κρατητήρια της Αστυνομικής Δ/νσης Λάρισας απεγνωσμένος, κρατούμενος σε καθεστώς υποτιθέμενης φιλοξενίας εδώ και 2,5 μήνες, απεργός πείνας μαζί με άλλους 13 συμπατριώτες και συμπατριώτισσές του. Ή ακόμα, γι' αυτούς που, απελπισμένοι, έδωσαν τέλος στη ζωή τους μέσα στα κρατητήρια Σερβίων Κοζάνης και Γρεβενών λίγο καιρό πριν. Χιλιάδες είναι στοιβαγμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις φυλακές και στα κρατητήρια, σε συνθήκες άθλιες και εξευτελιστικές για την ανθρώπινη υπόσταση... Παιδιά χιλιοταλαιπωρημένα στα αζήτητα, ξεχασμένα από τις Συνθήκες του Κόσμου όλου... Για ποια «προστασία της ανθρώπινης ζωής» μιλάμε, όταν δεν υπάρχει γιατρός ούτε για ανέκδοτο, όταν δεν υπάρχει σαπούνι να πλυθείς, όταν τρως μισές μερίδες κι αυτές όταν υπάρχουν; Απορώ πως είναι δυνατόν να μιλάνε για «προστασία» όταν στην ερώτηση «τι θ' απογίνουμε;», η συνήθης απάντηση είναι «να πάτε στην πατρίδα σας βρομιάρηδες».
Είναι όμως το ζήτημα εδώ ρατσιστικής συμπεριφοράς; Η απάντηση είναι ότι όχι, δεν είναι. Κι αν είναι, είναι δευτερευόντως, γιατί πρωτίστως το ζήτημα είναι ταξικό... Δεν είναι θέμα το αν είσαι μαύρος, άσπρος, κόκκινος ή μπλε... Δεν είναι θέμα καν το σε ποιον Θεό πιστεύεις ή αν πιστεύεις σε Θεό γενικώς... Σημασία έχει σε ποια κοινωνική τάξη ανήκεις, αν έχεις φουσκωμένο πορτοφόλι or... what;
Η Αναστασία Μπενικτσή, η 37χρονη κρατούμενη για τον νόμο περί ναρκωτικών που άφησε τη δικιά της τελευταία ανάσα στην απομόνωση των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού επίσης πριν από λίγες μέρες, είναι ακόμα ένα παράδειγμα. Η Αναστασία έπασχε από την καρδιά της, ωστόσο ήταν στην απομόνωση σε θερμοκρασίες που πολλές στιγμές ξεπερνούσαν τους 40ο C. Δεν είχε ούτε άλλο χρώμα, ούτε άλλη θρησκεία ή γλώσσα. Είχε απλώς μια άλλη ζωή, ζούσε σε ένα παράλληλο, αλλά περιθωριοποιημένο σύμπαν και ήταν μια λευκή Ελληνίδα. Μόνο που ήταν από εκείνες τις Ελληνίδες που θα αποτελούσαν ντροπή για την αρχαία Σπάρτη, αφού ήταν τοξικομανής. Βέβαια, και στην αρχαία Σπάρτη έχουμε πληροφορίες ότι μασούσαν κάτι παράξενα φυτά, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Και περί υποκρισίας επίσης, αρχαίας και τωρινής...
Είναι λοιπόν πρωτίστως ταξικό το ζήτημα. Διότι οι ευκατάστατοι τουρίστες, οι σκουρόχρωμοι με τις κελεμπίες εμίρηδες ή οι σχιστομάτηδες επενδυτές όχι μόνο δεν επιφέρουν κάποιο πρόβλημα στην ευνομούμενη χώρα μας, αλλά αντιθέτως φέρνουν χρήμα. Και, ως γνωστόν, το χρήμα ουδείς εμίσησε, ότι χαζά κι αν μας λέει... Ακόμα κι ένας τοξικομανής πλούσιος, εκτός του ότι τρομερά δύσκολα θα βρεθεί στη φυλακή αφού δεν έχει ανάγκη να κάνει οτιδήποτε παράνομο -απλά αγοράζει αυτό που θέλει χωρίς να ενοχλεί κανέναν-, ακόμα κι αυτός λοιπόν είναι ανεκτός από το περιβάλλον του και το κοινωνικό σύνολο γενικότερα. Κι ας λιώνει μέρα με τη μέρα. Το πρόβλημα είναι τα λούμπεν στοιχεία, όλοι αυτοί οι «φτωχοδιάβολοι» που τολμούν να αψηφούν τους νόμους και να μπαίνουν στη χώρα χωρίς χαρτιά ή να κάνουν χρήση ναρκωτικών εμπλεκόμενοι σε μια σειρά από αφορεσμένα πράγματα, δημιουργώντας μπελάδες στο -κατά τα άλλα- εύρυθμο κράτος μας. Ανεξαρτήτως καταγωγής λοιπόν, αυτούς τους αφήνουμε και πεθαίνουν χωρίς να δακρύσει το μάτι μας, έστω και υποκριτικά. Έστω για να δείξουμε ότι παραμείναμε κάπου μέσα μας άνθρωποι, όπως έλεγε και η Κ. Γώγου. Αλλά δεν νομίζω πως κάθισαν ποτέ ο κ. Παπαγιαννόπουλος η ο κ. Δένδιας, να διαβάσουν την Κατερίνα Γώγου. Μάλλον υπήρξε πολύ περιθωριακή για τα δικά τους γούστα...
Περάσαμε από την εποχή της υποκρισίας στην εποχή της ψυχρής και στυγνής πραγματικότητας: Αφήνουμε ανθρώπους να πεθαίνουν επειδή δεν διαθέτουν βιβλιάριο καταθέσεων, γιατί αυτό είναι το μόνο χαρτί που μας ενδιαφέρει πραγματικά... Κάναμε το χρήμα Θεό μας και το προσκυνάμε, ενώ τον Άνθρωπο τον πετάξαμε σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που όσοι τόλμησαν να επισκεφθούν, διαπίστωσαν πως τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τα παλιά γνωστά. Τον αφήσαμε να σιγολιώνει και να χάνει την υπόστασή του μέσα σε λευκά κελιά... Και στο τέλος, τη ζωή του... Μόνο που αγνοούμε ότι ο Άνθρωπος είμαστε εμείς οι ίδιοι... Μιλάμε εμείς οι αριστεροί τόσο συχνά για τον «εκφασισμό της κοινωνίας μας», χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι απλά οι συμμαχικές δυνάμεις του καπιταλισμού μετατοπίζονται ακροδεξιότερα, ακουμπώντας στον φασισμό, ο οποίος άλλωστε, ανέκαθεν σε καιρούς κρίσεων, αποτελούσε το δεκανίκι του συστήματος...
Η Χρυσή Αυγή γ@μάει και δέρνει, η Αριστερά πολυδιασπασμένη την κοιτάει προσπαθώντας ακόμα να συνειδητοποιήσει και να αναλύσει αυτό που βλέπει και οι αφγανοσομαλοπακιστανοί θυσιάζονται, ενίοτε και αυτοθυσιάζονται. Δεν θέλουν βραβεία όμως οι δύο Πακιστανοί που έδωσαν τη ζωή τους για να σώσουν το ηλικιωμένο ζευγάρι από το τρένο, ούτε και ο επιζήσας Μασούντ Αχμέτ. Αυτό που θέλουν είναι να ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια και την ψυχή μας και με αλληλεγγύη, να τους προσφέρουμε τα απαραίτητα για να μπορέσουν να ζήσουν σαν άνθρωποι, ελεύθερα.
Θέλει πολλή δουλειά αυτή η κοινωνία για να αλλάξει και το να αλλάξει το πολιτικό σύστημα από μόνο του δεν λέει τίποτα. Χωρίς την ταυτόχρονη αλλαγή νοοτροπίας και σκέψης των μελών που απαρτίζουν την κοινωνία, ένα αριστερό, ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα δεν θα αντέξει για πολύ... Και αυτό είναι ζήτημα παιδείας και θέλει χρόνο. Ως ένα ακόμα, το πιο σημαντικό ίσως, κομμάτι του παζλ που απαρτίζει το μεταβατικό στάδιο προς τον πραγματικό σοσιαλισμό. Γιατί το να σταματήσουμε να αποκαλούμε -ακόμα και εμείς, οι «ριζοσπάστες αριστεροί» κατά τα άλλα- τον ομοφυλόφιλο «πούστη», τον τοξικοεξαρτημένο «πρεζάκι», τον πρόσφυγα «σκατοβρομιάρη» αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε και να χτίσουμε έναν κόσμο δίκαιο, ισότιμο και ελεύθερο για όλους...
* Η Ελένη Ανδριοπούλου είναι μέλος της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων Κέρκυρας (τηλ. Πρωτοβουλίας: 6951 719793)
